Bij verdenking: wat je doet en wat je laat

Je hebt iets gezien dat je niet vertrouwt. Je weet niet zeker wat het is. Wat is de eerste handeling?

Geen. En dat is de moeilijkste les van deze module.

De verleiding om iets te doen is groot. Je wilt het aangetaste raam eruit halen, je wilt behandelen, je wilt het volk verplaatsen naar een rustiger hoek. Alle drie die dingen kunnen een besmetting verspreiden voordat iemand weet wat er aan de hand is.

Wat je doet. De kast dicht laten. Aantekenen wat je hebt gezien, en zo mogelijk een foto maken. Bellen met de bijengezondheidscoördinator van je vereniging, en die weet of en hoe er gemeld moet worden. Voor de meldplichtige ziekten gaat de melding naar het Landelijk meldpunt dierziekten.

Wat je laat. Geen ramen uitwisselen met je andere volken, ook niet dat ene raam broed dat je wilde lenen. Geen volk verplaatsen. Geen materiaal uitlenen of lenen. Niet zelf behandelen, want daarmee maak je de diagnose alleen maar moeilijker. En niets weggooien, want wat je hebt gezien is straks het bewijs.

Hygiëne als gewoonte is wat dit alles minder waarschijnlijk maakt. Maak je beitel schoon tussen volken door, zeker als er iets aan de hand is. Wissel geen raat tussen standen. En houd bij welk raam waar vandaan komt, want zonder dat kun je bij een besmetting niet terugredeneren.

Waarom dit zwaarder telt dan bij de meeste dingen die je in deze cursus leert: bijen vliegen. Een besmetting blijft niet bij jou. Bij Amerikaans vuilbroed wordt er een gebied van drie kilometer ingesteld, en daarbinnen valt iedere imker stil. Dat je meldt is dus niet in de eerste plaats in jouw belang, en precies daarom is het een verplichting en geen advies.

Dat laatste is de hele les. Een melding die achteraf nergens over ging, kost je een telefoongesprek. Een melding die te laat komt, kost een hele streek zijn bijen.